ورزشکاران مشهور جهان در هر رشته اي به اتومبيل خاصي علاقه دارند و حتي اگر داراي چندين اتومبيل باشند ، ترجيح مي دهند اغلب با مدل مورد علاقه خود رانندگي کنند.

زين الدين زيدان ، فوتباليست مشهور علاقه خاصي به مدل SUV Q7 مارک آئودي دارد.

سباستيان لوئب ، قهرمان چهار دوره رالي جهان در حالي که در مسابقاتش از سيتروئن C4 استفاده مي کند اما در زندگي شحصي اش يک لامبورگيني گالاردو با موتوري به قدرت 520 اسب بخار را ترجيح مي دهد.

شکيل اونيل بسکتباليست با 2متر و 16 سانتيمتر قد همانطور که به کفش هاي سفارشي نياز دارد بايد اتومبيلش هم مطابق اندازه هايش باشد بنابراين سوار يک لامبورگيني گالاردو مي شود که روي سفارش ارتفاع سقف ، طول درها و پنجره هاي جانبي اش تغيير کرده و طول آن 30 سانتيمتر بيشتر از مدل هاي عادي اين اتومبيل اسپرت است.

کريستيانو رونالدو ، مهاجم منچستريونايتد به بنتلي کنتينانتال جي تي کوپه و 200 هزار يورويي اش خيلي مي نازد.

مايک تايسون ، قهرمان نامحبوب سابق بوکس سنگين وزن داراي چند اتومبيل است اما از رانندگي با جگوارXJ 220 فوق العاده اش ، لذت مي برد.

لوييس هميلتون ، راننده فرمول يک که سال 2007 فقط با يک امتياز اختلاف قهرماني را به کيمي رايکونن واگذار کرد، طبيعي است که عاشق سرعت است و بنابراين براي استفاده شخصي اش يک مرسدس C63 AMG با 457 اسب بخار را انتخاب کرده است.

راجر فدرر ، قهرمان تنيس جهان يک اوستين مارتين DB9 دارد که سرعت آن به آساني فراتر از 300 کيلومتر در ساعت است.

مايکل جوردن ، اسطوره بسکتبال به اتومبيل هاي کوپه آمريکايي علاقه دارد و به همين دليل پشت فرمان يک کاديلاک XLR-V 8 سيلندر به قدرت 450 اسب بخار مي نشيند.

جناب رونالدينهو بازيکن برزيلي بارسلونا داراي يک فراري اسکايتي استثنايي است. يک فراري 612 Scaglietti K که به طور سفارشي براي او طراحي شده است.

تيه ري آنري بازيکن فرانسوي بارسلونا غصه بنزين ندارد بنابراين با مرسدس SLR خود با 626 اسب بخار قدرت موتور حسابي جولان مي دهد

۳ راز در مورد مردان و

۳ راز در مورد زنان

در ادامه مطلب

گله مي‌كرد ز مجنون ليلي - كه شده رابطه‌مان ايميلي
حيف از آن رابطه‌ي انساني - كه چنين شد كه خودت مي‌داني

عشق وقتي بشود دات‌كامي - حاصلش نيست به جز ناكامي
نازنين خورده مگر گرگ تو را - برده يا دات‌نت و دات‌ارگ تو را

بهرت اي‌ميل زدم پيشترك - جاي سابجكت نوشتم: به درك
به درك گر دل من غمگين است - به درك گر غم سنگين است

به درك رابطه گر خورده ترك - قطع آن هم به جهنم به درك
آنقدر دلخورم از اين ايميلم - كه به اين رابطه هم بي‌ميلم

مرگ ليلي نت و مت را ول كن - همه را جاي OK كنسل كن
OFF كن كامپيوتر را جانم - يار من باشد و ببين من ON ام

اگرت حرفي و پيغامي هست - روي كاغذ بنويس با دست
نامه يك حالت ديگر دارد - خط تو لطف مكرر دارد

خسته از Font و ز Format شده‌ام - دلخور از گردالي @ (ات) شده‌ام

كرد ريپلاي به ليلي مجنون - كه دلم هست از اين سابجكت خون
باشه فردا تلفن خواهم كرد - هر چه گفتي كه بكن خواهم كرد

زودتر پيش تو خواهم آمد - هي مرتب به تو سر خواهم زد
راست گفتي تو عزيزم ليلي - ديگر از من نرسد ايميلي

نامه‌اي پست نمودم بهرت - به اميدي كه سرآيد قهرت...

نه! اشتباه نکنید این فرد نه یک سیاستمدار بود و نه سازمان بین‌المللی. برای اینکه این پست را شروع کنم باید داستان را از اول مرور کنیم و به تاریخ اول سپتامبر سال 1983 برگردیم:

اول سپتامبر سال 1983 بود و جنگ سرد بین ابرقدرت‌های جهان -شوروی و آمریکا- با شدت تمام دنبال می‌شد. یک هواپیمای خطوط هوایی کره از فرودگاه جان اف ‌کندی نیویورک به مقصد سئول کره جنوبی حرکت می‌کرد.
در نیمه راه ، هواپیمای مسافری به اشتباه وارد حریم هوایی شوروی شد. جت‌های روسی به این هواپیما نزدیک شدند. خلبانان جت‌های روسی نمی‌دانستند که هواپیما حاوی مسافرهای عادی است ، آنها به هواپیما اخطار کردند که اگر خودش را معرفی نکند ، به آن شلیک خواهند کرد ولی در نهایت پاسخی دریافت نکردند.
گفته می‌شود در واقع پرسنل پرواز هواپیما اخطار جنگنده‌های روسی را دریافت نکرده بودند ، البته تا به امروز تئوری‌های زیادی در این مورد وجود دارد. یک ساعت گذشت و جت‌ها همچنان ، هواپیما را همراهی می‌کردند تا اینکه از مقامات روسی دستور رسید که هواپیما نابود شود. این کار انجام شد و در نتیجه 269 مسافر کشته شدند.
بعد از اینکه همه متوجه فاجعه شدند ، مقامات روسی سعی کردند عمل خود را توجیه کنند ولی رونالد ریگان رییس جمهور وقت آمریکا روس‌ها را بربر دانست و کار آنها را ?جنایتی علیه بشر که نباید فراموش شود? تلقی کرد.
تنش بین ابرقدرت‌های به حداکثر خود رسیده بود و نظامیان هر دو جبهه در حالت آماده‌باش نظامی قرار گرفته بودند.

در یک شب سرد در 26 سپتامبر سال 1983 ، استانیسلاو یوگرافوویچ پتروف - یک سرهنگ دوم نیروهای موشکی استراتژیک- سر کارش بود او به جای همکارش که به علتی نتوانسته بود در محل کار ظاهر شود ، پست می‌داد و آسمان شوروی را پایش می‌کرد.
کمی از نیمه‌شب گذشته بود که پتروف هشداری از یک کامپیوتر گرفت : یک موشک اتمی از سوی آمریکا شلیک شده و مقصدش مسکو است.
پروتکل نظامی از پیش تعریف‌شده روس‌ها در چنین شرایطی این بود که همه سلاح‌های اتمی برای انجام یک ضد حمله به صورت سریع و آنی فعال شوند و پس از آن به مقامات نظامی و سیاسی اطلاع داده شود.
صدای آلارم‌ها در پناهگاهی که پتروف در آن بود به گوش می‌رسید و نورهای قرمز به نشانه شناسایی موشک اتمی آمریکایی‌ها به وسیله ماهواره‌های روسی همه جا روشن بودند.
ولی پتروف حس می‌کرد هشدار کامپیوترها درست نباشد ، او فکر کرد که اگر آمریکا واقعا قصد حمله به شوروی را داشته باشد از همه موشک‌هایش استفاده می‌کند و با پرتاب صرفا یک موشک ، فرصت ضدحمله را به روس‌ها نمی‌دهد.
لحظاتی بعد استرس در پناهگاه بیشتر شدو همه افسرها در تشویش بودند چرا که کامپیوترها ، موشک‌های دوم ، سوم ، چهارم و پنجم را هم شناسایی کرده بودند.
پتروف دو راه پیش رو داشت : به غریزه‌اش اعتماد کند و همه اخطارهای کامپیوترها را ناشی از اشتباه آنها بداند و یا طبق پروتکل نظامی ، سیستم موشکی شوروی را فعال کند و آغازگر جنگی شود که بی‌شک موجب مرگ میلیون‌ها نفر می‌شود.
پتروف کار اول را انجام داد. با گذشت دقایقی معلوم شد که حق با پتروف بوده است. همه اینها ناشی از خطای کامپوتر و نقص در یک قطعه چند دلاری بود. پتروف حالا یک قهرمان بود ، او از جنگ اتمی پیشگیری کرده بود ، افسران دور و برش ، تصمیم شجاعانه او را ستودند.
ولی مقامات کرملین اینگونه فکر نمی‌کردند ، او به هر حال از پروتکل نظامی تخطی کرده بود ، اگر تصمیم او اشتباه از آب در می‌آمد ، جان میلیون‌ها نفر از شهروندان شوروی را به خطر می‌انداخت. بنابراین تصمیم گرفته شد که پتروف به بازنشستگی پیش از موعد برود ، با حقوقی حدود 200 دلار در ماه!
تا سال 1988 به خاطر حفظ اسرار نظامی کسی از تصمیم قهرمانانه پتروف آگاه نشد ، در این زمان یکی از افسران حاضر در آن پناهگاه کتابی در مورد واقعه نوشت و همه چیز را توضیح داد.
قرار است در سال 2008 مستندی با عنوان ?مردی که دنیا را نجات داد? ساخته شود.
هیچ کس نمی‌داند که اگر پتروف ،آن افسر 44 ساله‌ ،آن شب در آن پناهگاه نبود ، چه اتفاقی می‌افتاد و باز کسی نمی تواند حدس بزند اگر همکار آقای پتروف آن روز در شیفت خودش حاضر می‌شد چه تصمیمی می‌گرفت ولی مسلم است که پتروف بیشتر از هر شخص دیگری باعث نجات جان انسان‌ها شده است.

شاید اگر آن تصمیم پتروف نبود ، الان من و شما در پشت مانیتورهایمان در حال نوشتن وخواندن این پست نبودیم.

^{دولت برزيل يكي از معدود قبايل بومي ناشناخته باقي مانده در آمريكاي جنوبي را در مرز اين كشور با پرو كشف كرده و از آن عكس برداري كرده است.
اين تصاوير كه از يك هواپيما گرفته شده، اعضاي اين قبيله را نشان مي دهد كه خود را قرمز رنگ كرده اند و تير و كمان هايشان را به سمت هواپيما تكان مي دهند.
دولت برزيل مي گويد هدفش اين است كه از سرزمين اين قبيله محافظت كند.
استيون كوري مدير يكي از سازمان هاي بين المللي كه از قبيله نشينان در سراسر دنيا حمايت مي كند مي گويد اگر از سرزمين اين قبايل محافظت نشود، "به زودي منقرض خواهند شد".}

ادامه مطلب در ...

چند عکس بروز

^{خواهر جان , سرشو بگير اون طرف , من هنوز براي شهادت آمادگي ندارم}

^{( آخه يكي نيست بگه خواهر  اين ملاقه و كفگير نيست كه گرفتي طرف شوهرت , آر پي جيه )}